“One knows my demand of philosophers that they place themselves beyond good and evil – that they have the illusion of moral judgement beneath them. This demand follows from an insight first formulated by me: that there are no moral facts whatever. Moral judgement has this in common with religious judgement that it believes in realities which do not exist. Morality is only an interpretation of certain phenomena, more precisely a misinterpretation. Moral judgement belongs, as does religious judgement, to a level of ignorance at which even the concept of the real, the distinction between the real and the imaginary, is lacking: so that at such a level ‘truth’ denotes nothing but things which we today call ‘imaginings’. To this extent moral judgement is never to be taken literally: as such it never contains anything but nonsense. But as semeiotics it remains of incalculable value: it reveals, to the informed man at least, the most precious realities of cultures and inner worlds which did not know enough to ‘understand’ themselves. Morality is merely sign language, merely symptomatology: one must already know what it is about to derive profit from it.”

Friedrich Nietzsche, Twilight of the Idols, “The Improvers of Mankind”

Made in the image of God = All Lives Matter = Shut up about inequality

Catholicism has always oscillated between having an “easy” yoke and a “light” burden and appealing to the braindead wannabe tryhards who say Catholicism is the Dark Souls of religion and that it’s literally living life on the hardest difficulty and that you are better and cooler than everyone else because you “win” more. They do this to attract different groups of people into the fold because more suckers adherents means more money and more power.

The reality is that Catholicism is like living life on hard mode, but not for any particular reward. The restrictive strictures of the religion demand constant vigilance and active effort to fulfill, and the slightest slip-up can land you in Hell forever. What do you get for doing Catholicism perfectly? Nothing. You die and then you’re dead. You might get a religious near-death experience but that’s only because you’re religious. Even the Heaven they offer is awful: you are forced to stare at God forever, praising him until the end of time against your will. Sounds very fun and not at all like an unending nightmare that the human mind cannot comprehend.

The yoke is heavy. The burden is crushing. The reward is a punishment. Why do people do this again?

“Humans are made in the image of God” (Which is a fucked up way of saying humans should be treated with dignity) and “Hell is an appropriate punishment for some transgressions” are thoughts that exist in the heads of Christians at the same time. They are completely opposed thoughts but Christians are told eternal torture is fine if God does it. Christianity is cognitive dissonance.

• Your parents’ worldview seems shaped by loyalty, familiarity, social cohesion
• Yours is shaped more by harm reduction, inclusion, interior experience

Those are different moral axes—not different capacities for care.

What Bhagavad Gita 2.4 Teaches About Morality, Ethics, and Fighting Religious Extremism?

There’s a thought I need to develop into a longer text, but let me just drop a basic premise here: cultural praise of convenience is a massive problem fuelling capitalism and leaving us incapable of fighting back. There will be no Uber food delivery for the revolution, and we need to practice emotional regulation that comes from the conscious, every day friction against the world. This is also a great problem with ai; introducing convenience to thinking has catastrophic consequences. On top of it is moral considerations - how much of our convenience is built on exploitation of others, on environmental destruction, on silent agreement to hierarchies of capitalism. It erodes our souls day by day, and I do mean it to be moralistic. The fact that we allowed ourselves to dismiss arguments as moralizing against “material conditions” (or rather that morality should never stand against convenience) is a damning evidence against our culture.

Morality is Not That Hard

Some of the more common and annoying apologetics to me are claims that irreligious morality is baseless, self-contradicting, bankrupt, or outright impossible. The fundamental claim is that morality or moral behavior cannot be justified in an atheistic worldview.

Some of the more shallow chin-strokers on the subject will ask why atheistic moral systems aim to promote well being and reduce suffering, suggesting it’s a fully arbitrary aim.
The slightly more self  aware apologists will often suggest that all atheistic moral systems are just moral relativism, and claim that this collapses down to morals as nothing more than mere opinion, on the same level as a preference for a flavor of ice cream.
If they’re anti-evolution, they’re very likely to claim it’s necessarily a matter of might-makes-right, citing natural selection to justify the claim.
More generally though, they’ll typically state that anything less than universal objective morality doesn’t work, because otherwise - they claim, there are no moral truths, obligations, or accountability.
I find all of these accusations to be ignorant at best and outright malignant at worst.

By my estimate, one of the biggest obstacles to talking between theists and atheists is talking past each other at foundational, definitional levels. Sometimes that’s a one sided problem, other sides, it’s two sided.
In order to do my part to minimize the amount of talking past each other, let me be very clear about what I believe morality fundamentally is: morality is the tendency of social agents to encourage behavior that promotes the well being of individuals and their groups, and discourage behavior that violates it.
That is the foundation that I work from, and how I believe that all moral systems actually operate.
As such, from the outset, anyone asking why we base morality on increasing well being rather than increasing suffering, conformity, productivity, or some other metric isn’t even really participating in the conversation.
Morality is, at bottom, about promoting well being and reducing suffering essentially by definition; if it has any other basis, it’s not morality.

This fundamental basis should cleanly expose the lie in the statement that this idea of morality is just a matter of each individual’s personal preference.
While there are subjective elements to an individual’s well being, such as the work and entertainment that fulfill them and of course their personal preferences, there are a great deal of things that objectively and demonstrably impact  well being for better and for worse.
Why would murder be wrong with this foundation? Because it is an unequivocal, gratuitous violation of a person’s well being.

A particularly duplicitous apologist might be inclined to respond to that idea by saying “the desire to not be murdered is just a preference too, no different from preferring chocolate ice cream to strawberry”, then perhaps proceed to make an insensitive comment about suicide.
Of course it’s not in any way comparable to a preference between ice cream flavors; there are layers upon layers of self-preservation instincts informing it, but if you push the envelope enough, those instincts can be broken through in very extreme cases.

I’ve heard a counter-analogy to the ever-popular ice cream example presented before. I don’t remember exactly where it came from, but it went something like this:
“It’s a bit like asking someone whether they’d rather have chocolate ice cream, or human shit. I defy you to tell me you couldn’t guess with extremely strong confidence what any given person’s preference would prefer between those options. Maybe there are a few good reasons why people would want to make sure they don’t end up with shit on their plates.”

Of course it kinda goes without saying at this point, but this is far removed from might-makes-right - unlike the concept of divine command, by the way.
When creationists lie and say atheistic, evolutionary teaching declares that the strong should survive and the weak should be left behind, a lie is all that is, both about atheistic morality, and about what natural selection even is.

As a bonus though, a correct understanding of natural selection provides a pretty solid answer to those theists who ask where morality comes from without a god: it’s an evolved instinct.
And should they ask why natural selection would select for this behavior as a survival strategy? Look around. The results speak for themselves.

There is one other claim about morality from apologists worth mentioning here. It’s a rarer one, typically used by presuppositionalists and overconfident, sheltered novices in apologetics - but I repeat myself.
The claim is that it’s impossible to ground morality without a belief in their specific god.
On the face of it, this shouldn’t even be in conversation with the other claims; the mere existence of other religions with moral codes grounded in their own mythos is enough to disregard the claim.
However, I think this is basically a group of naive speakers saying the quiet part out loud.
To me, all of these arguments reflect a deeply sheltered perspective, struggling and failing to comprehend thinking with literally any other foundation.

That’s roughly how I’ve come to understand a number of apologists’ comments about atheism: the hateful and uncomprehending assumptions of people who only really know one way of thinking, and who frankly often seem determined not to understand anything outside of the one their faith prescribes.

They make it out as if morality absent a god is something that’s completely impossible to achieve.
There are moral questions that do not have simple or easy answers, and the amount of trouble that trolley problems present to the exceedingly simplistic ideas of religious morality cannot be overstated.
The specifics are where morality gets complicated.
But when apologists make out as if you can’t even get started without god?

To put it frankly, they’re talking out of their asses. It is not that hard.

you are alone in death.

anytime i make space in my mind for the possibility of doing something immoral, unethical, even vile, it ties back to this realization

บทความ : ความดี

ตอนที่ 5 ~ หลักการแห่งคุณธรรม 97 ประการ

โดย ทรงกลด เลิศวาสนา

หลักการแห่งคุณธรรม เป็นหลักในการปฏิบัติตนให้มีคุณภาพและคุณสมบัติที่ดีงาม เพื่อเป็นตัวอย่างของสังคม เพราะผู้มีคุณธรรมนั้นจะเป็นแบบอย่างที่เอาอย่างได้ของคนในสังคม นี่คือความจำเป็นที่มีคนดี คนมีคุณธรรม ในสังคมเรา และควรส่งเสริมให้เป็นที่รู้จัก เพราะเขา คนมีคุณธรรม นั้น เป็นคนดี เป็นบุคคลที่ปรนตนเองเพื่อเป็นแบบอย่างในสังคม สังคมจึงควรยกย่อง ส่งเสริม เขาเหล่านี้ เพราะสังคมที่มีคนเปี่ยมคุณธรรมคือสังคมของผู้เจริญแล้ว

หลักการแห่งคุณธรรมมี 97 ประการ มี เช่นดังนี้

1.ความกตัญญู คือ การรู้ตอบแทนคุณ

2.ความซื่อสัตย์ คือ การดิ่งตรงต่อความจริง ไม่โกงใคร(Honesty)

3.ความยุติธรรม คือ การไม่โอนเอนไปในทางใด นอกจากความถูกต้อง (Justice)

4.ความเจริญในพรหมวิหารธรรม คือ การรู้อดทน ไปพร้อมกับการพิจารณาความเป็นจริง

5.ความรักษาสัตย์เป็นนิจ คือ การรักษาคำพูด

6.ความจริงใจ คือ การแสดงออกอย่างตรงไปตรงมา (Sincerity)

7.ความเคารพกันอย่างถูกต้อง เป็นการนับถือและให้เกียรติต่อผู้อาวุโสกว่า (Respectfully)

8.ความมั่นในศีล ๕ เป็นรักษาสติมั่นในสิ่งที่ควรปฏิบัติ

9.ความรู้จักเสียสละ รู้จักละ สละตนเพื่อสังคมอย่างที่ถูกที่ควร ไม่เดือดร้อนตัว

10.ความมีนำ้ใจ รู้จักให้

11.ความอ่อนโยน เป็นคนโอนอ่อนง่ายไม่ยึดมั่นในคติตัวเองจนเกินไป (Clementia)

12.ความอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่อวดอ้างสรรพคุณตน ไม่อวดเบ่งความสามารถ ว่าเก่งกว่าใดๆ(Humility)

13.ความมัธยัทธ์ เป็นการรู้จักการใช้จ่ายที่ถูกต้องคุ้มค่า (Frugality)

14.ความอดทน (Endurance)

15.ความรู้ดีรู้ชอบ

16.ความเที่ยงตรงต่อใจตน

17.ความผ่อนปรน ที่ถูกต้องอย่างพอดีพองาม

18.ความเห็นชอบ คือ การมีความเห็นในเชิงบวก

19.ความดำริชอบ เป็น การมีความประสงค์ที่ดีงาม

20.ความมั่นคงในอารมณ์ คือการรักษาอารมณ์ให้แจ่มใสอยู่เสมอๆ

21.ความศรัทธาในความดี คือการไม่แปรไปในความดี

22.ความมั่นใจในกฎบัตร เป็น การยอมรับและช่วยผดุงกฎเกณฑ์ต่างๆในสังคม

23.ความให้เกียรติ เป็นการให้และยอมรับในศักดิ์ศรีของผู้อื่น

24.ความมีศักดิ์ศรี หมายถึง ความยอมรับในความเท่าเทียมกันในสิทธิและหน้าที่ของบุคคลในการเจริญได้ (Dignity)

25.ความรักษาเกียรติยิ่งชีพ คือการรักษาความดีงามของตนให้ยิ่งขึ้นไป

26.ความรู้คุณค่าในการใช้ คือใช้อย่างคุ้มค่า

27.ความรอบคอบ (Prudence)

28.ความกล้าหาญ (Courage)

29.ความเรียบร้อย คือ เป็นคนมีระเบียบ

30.ความเป็นมิตร เข้าถึงได้ง่าย (Humour)

31.ความสุภาพ เป็นการรักษาภาพลักษณ์ที่ดี

32.ความรักษาสะอาดอยู่เนืองนิจ (Cleanliness)

33.ความมีมารยาท (Courtesy)

34.ความรับผิดชอบ (Dutifulness)

35.ความมีวินัย คือมีความเข้มงวดในจริยวัตรตน (Discipline)

36.ความมั่นคงเด็ดเดี่ยว ในการดี (Tenacity)

37.ความรักในงานที่ทำ

38.ความรู้เหมาะรู้ควร

39.ความเว้นไว้ในการใช้ความรุนแรง

40.ความบากบั่น คือ ความตั้งหน้าตั้งตาพยายามทำ (Constantin)

41.ความพากเพียร คือ ความอุตสาหะ หมั่นทำ ทำบ่อยๆ(Perseverance)

42.ความมุมานะอดทน คือ มุ่งมั่นอดทน อึดในสิ่งที่ทำ

43.ความตั้งใจดี คือตั้งใจทำดี มุ่งมั่นดี พากเพียรดี

44.ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ การคิดเผื่อถึงคนอื่นๆ

45.ความรักในการเจริญ มุ่งทำแต่สิ่งเจริญงาม

46.ความรู้จักประมาณ เป็นการรู้จักพอ (Moderation)

47.ความไม่อวดตน ไม่อวดเบ่งบารมีว่ายิ่งใหญ่

48.ความมีวาทะดี

49.ความใจกว้าง เป็นผู้มีใจเปิดกว้างยอมรับ

50.ความเห็นแก่ประโยชน์ของสังคมโดยรวม (Altruism)

51.ความมีสติชอบ ไม่วอกแวกในการทำ สติดิ่งตรงดี

52.ความมีสมาธิชอบ ตรงในการดำดิ่งในการทำดี

53.ความเกรงใจ

54.ความรักในการผดุงความสงบสุขของโลก

55.ความแน่วแน่มุ่งมั่น ในความดี

56.ความรอบรู้ มีปัญญา (Wisdom)

57.ความเป็นผู้ฟังที่ดี

58.ความเห็นดีในการบุญ

59. ความผ่อนปรน คือรู้จักยืดหยุ่น

60. ความเจริญชอบ คือ ช่วยสนับสนุนทำในการเจริญ

61. ความละในการเห็นแก่ตัว ไม่เห็นคนอื่นดีกว่าตัวเอง

62. ความมีเจตคติดีเป็นบวก พุ่งจิตไปในทางบวก

63. ความละต่อการโกรธ คือ ไม่โกรธใคร ไม่เคียดแค้นใคร

64. ความเว้นไว้ไม่เร่งร้อนเร่งเร้าใคร คือไม่ทำตนให้คนอื่นอึดอัด

65. ความรู้จักคิดก่อนทำ

66. ความเว้นไว้ไม่รบกวนใคร

67. ความรู้จักลดละในอัตตาตน ปล่อยวางความเป็นภูมิตนลงบ้าง ว่าตนมีที่มาดีเด่นอย่างไร

68. ความไม่หลงในความหลงไหล ไม่ปล่อยตัวปล่อยใจในสิ่งใดๆจนเกินไป รู้ยั้งคิด

69. ความรู้ตื่นชอบ เป็น ผู้มีรู้เจริญ

70. ความละเว้นไว้ในการทำเสียงดังในที่สาธารณะ

71. ความรู้ดีในกาม เป็น ผู้ถนัดดีในการแสวงหาความสุขอย่างชอบธรรม

73. ความมั่นในการสันโดด คือรู้ลึกซึ้ง เข้าถึงความสันโดดในชีวิต (Tranquility)

74. ความมั่นใจในตนเอง

75. ความไม่หลงในความสำเร็จ

76. ความคงมั่นศรัทธาในพรหมจรรย์ (Chastity)

77. ความมีใจยินดีกับผู้อื่นในความเจริญของเขา

78. ความใจเย็น ใจร่มๆ คือไม่มุทะลุ ดุดันกับใครๆในโอกาสใดๆ

79. ความเดียจฉันท์ในการขี้เกียจ ไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่าโดยไร้ประโยชน์

80. ความขยัน เกี่ยวกับการหมั่นพัฒนาศักยภาพในตนเอง

81. ความเข้าใจโลก ไม่อ่อนต่อโลก เป็น ผู้มีมุมมองทางโลกในแนวทางที่ถูกต้อง

82. ความใส่ใจ เป็น ผู้ตั้งใจจริงในการเรียนรู้ต่อกันเพื่อเอาใจกันอย่างดี

83. ความละเอียดอ่อน เป็น ผู้มีความลึกซึ้งที่แยบคาย

84. ความปราณีต เป็น ผู้มีความบรรจงตั้งใจทำงานคุณภาพที่อาศัยฝีมือที่ละเอียดอ่อน

85. ความตั้งใจจริง เป็นความมุ่งมั่นที่จะทำจริงให้เกิดสำเร็จ

86. ความปราถนาในทางบวกแก่ผู้อื่น คือ ความหวังในเชิงบวกให้สิ่งดีเกิดขึ้นแก่ผู้อื่น

87. ความรักดี คือ ความปราถนาในการเป็นดี (Love)

89. ความจงรักภัคดี เป็นความสมัครใจที่จะเป็นผู้ศรัทธาตลอดไป ในคนรัก ในเจ้านาย หรือหัวหน้าตน บุคคลที่เราเลื่อมใส

90. ความชอบส่งเสริมคนดี

91. ความพยายาม

92. ความไม่ลดละในสิ่งดี เป็นการไม่ยอมให้น้อยลงในสิ่งดี

93. ความน่านับถือ (Respectability)

94. ความไม่ท้อถอยต่อการดี เป็นการไม่หมดหวังในความดี

95. ความดิ่งตรงต่อสิ่งดี สิ่งถูกต้อง เป็น การตั้งมั่น อย่างมีสมาธิในความดีและความถูกต้อง ความมั่นคงเด็ดเดี่ยว (Temacity)

96. ความรู้จักเงียบ (Silence)

97. ความควบคุมตนเอง (Stemness)

“Honestly, the idea that all human beings are corrupt vessels of evil is oppressive enough when one is born into that way of thinking. I was exposed, from infancy on, to so much wretch-like-me, original-sin talk that I spent my entire childhood believing I was as depraved as Charles Manson when in reality I might have been the best-behaved nine-year-old of the twentieth century.”

Sarah Vowell, The Wordy Shipmates

“The only difference between the saint and the sinner is that every saint has a past, and every sinner has a future.”

Oscar Wilde, A Woman of No Importance

Morality, religion, belief in God, global ethics, Pew Research, secular values,
Belief in God and morality, secular ethics trends, religious values vs moral values

Is Faith Required for Morality?

Morality, religion, belief in God, global ethics, Pew Research, secular values,
Belief in God and morality, secular ethics trends, religious values vs moral values

Is Faith Required for Morality?

I find it very interesting how we humans dehumanize other people when what they did is morally wrong.

Don’t get me wrong, I do it too. One of my first reflexes when I see unempathetic, cruel people in real life is to try to separate them from me.

As a species that crave connection with other people, instilled from childhood with the moral rules necessary for coexistence in society, we are often unable to understand how something different, something radically “alien,” can exist alongside us. Our system is broken, and the only way to fight it is to separate yourself from them, even if you are the same species; even if you are the same nation or the same blood. It doesn’t matter.

Between “social animals,” and humans, one of the greatest similarities is the dependence on social connections with your own species. Anyone who is separated from a group will quickly encounter death: physical, psychological, or social.

For animals, the loss of a pack threatens survival; for humans, the loss of support and understanding can lead to isolation and degradation.

I think that the dehumanization of “cruel” or “other” people is just a defense mechanism. Our ego is so big that it is unable to accept the “worst part” of our own species. Previously, evil people were captured by the devil—because can a person be sinful, without sin itself? Evil is separated from human nature, so as not to interfere with our idea of ​​what we should really be.

God is a humanoid being. The devil, demons—are not, often portrayed with animalistic or monstrous imagery. People went from respecting animals and deifying them to demonizing them, as if to justify any of their actions. The respect for killing an animal among the indigenous peoples of America contrasted sharply with the harsh and merciless killings of Europeans who came to inhabit the land (this particular idea came to me when I was rewatching some episodes from the first season of “Hannibal” and remembered that Garrett Jacob Hobbs used the same technique that the indigenous peoples used—no part of his victims, animal or human, went to waste. Everything was used. He used it to explain his morality and justify his actions, just as Hannibal justifies his with human contempt and the subjectivity of morality in general.)

And no matter what, in the end, we are all just different reflections of the same human experience.

If he wouldn’t make himself equally vulnerable in the exchange, giving as well as taking, then it was theft.

Brandon Taylor, from Minor Black Figures

There’s a misconception that in order for the concept of “good” to mean anything it must be a universal law (like gravity for example). I am of the opinion that “good” needn’t be enforced by a higher power or universal constant to be relevant to humankind.

Humanity invented “good.” And we invented it for our own use. Therefore good is inherently useful and relevant to humanity. As important and relevant as any other continued prehistoric invention.

Hot take but I never would trust anyone who claims with 100% confidence that even if they were stranded on an island with another person without any food and chances of quick resque, they wouldn’t eat the other person.
That’s not just a pet peeve, I genuinely mean it. The people who go “Oh, I WOULD NEVER do something bad, even under shit circumstances” usually turn out to be extremely dubious virtue signalers that are willing to actually be very shitty to maintain their self image of being a good person

heyyy babes !!

Also, give me more topics on history to write about !!