I hate the fact that everyone is not like the past like why is everyone so two faced there here for you and all and the next second there the ones who ARE RESPONSIBLE about your pain …….
Text
Jak widać nie ma sensu udowadniać komuś prawdy, komuś kto nie jest na nią gotowy, bo woli wierzyć w swoje wyobrażenia.
Niektórzy wolą swoją dumę, ego i wolą Cię oczernić niż przyjąć do wiadomości, że błędnie coś zinterpretowali i nie mieli racji.
Photo
Hay heridas que sangran en otro idioma, donde el eco de una identidad perdida se confunde con el viento que arrastra cenizas de lo que un día fue patria.
📷 Photo: Anna Klymenko
Text
é difícil
colocar em palavras
o que eu sinto quando
a mente não pensa
ou a boca não fala
ou os olhos não choram
ou a coisa toda se embaralha
é difícil dizer
que nada está bem
quando tudo que meu corpo diz
é que não consigo ir além
além das palavras
além das expressões faciais
além dos choros
além das coisas superficiais
que fazemos quando
queremos que alguém perceba
que não está tudo bem
e que eu quero também
ser ouvida e vista
mesmo que por uma fração de segundos
estar no topo da lista
das prioridades de alguém
é realmente difícil
quando tudo me leva
a vasta imensidão
de não conseguir compreender
minha própria emoção.
Text
🌸İÇİMİZDE UYANMAYI BEKLEYEN BAHAR🍃.
İnsan hayatı da tıpkı doğa gibi mevsimlerden geçer. Bazı zamanlar geniş ve aydınlık bir yaz gibidir; umutlar büyür, hayaller yeşerir, yollar açık görünür. Bazı zamanlar ise uzun bir kışa benzer; içimizde sessizlik çoğalır, düşünceler ağırlaşır, kalp yorulur. Fakat doğanın bize öğrettiği en büyük sır şudur: hiçbir mevsim sonsuza kadar sürmez. Kış ne kadar uzun olursa olsun, toprağın altında bahar için hazırlanan bir hareket vardır. İnsan kalbi de aynı şekilde çalışır. Dışarıdan bakıldığında her şey durgun görünse bile, içimizde fark etmediğimiz bir dönüşüm devam eder. Kırıldığımız yerler, düşündüğümüzden daha derin bir güç doğurabilir; bazen en büyük değişimler en sessiz dönemlerde gerçekleşir.
Bir tohumun hikâyesi, hayatın en şiirsel metaforlarından biridir. Küçük bir tohum karanlık bir toprağa bırakılır. Üzerine ağır bir tabaka kapanır. Işık yoktur, rüzgâr yoktur, gökyüzü yoktur. Ama o yine de büyür; çünkü büyümenin yönünü bilir, çünkü ışığın var olduğunu hisseder. Günler geçer, haftalar geçer; sonunda o küçük filiz, toprağın yüzeyine doğru ilerler. Bazen sert bir taşın yanından kıvrılır, bazen asfaltın çatlağından geçer, ama vazgeçmez. İşte hayatın en sessiz mucizelerinden biri budur: yaşam, en zor koşullarda bile kendine bir yol bulur. Toprağın altında geçen görünmez zaman aslında sabrın kendisidir. Hiç kimsenin görmediği, alkışlamadığı bir çaba… Ama bazı yolculuklar görünmeden başlar, sessizce ilerler ve bir gün ansızın dünyaya görünür hâle gelir. İnsan hayatı da çoğu zaman böyle ilerler. Dışarıdan bakıldığında hiçbir şey değişmiyormuş gibi görünür; günler birbirinin aynı gibi geçer. Fakat kalbin içinde, düşüncelerin derinliğinde yavaş yavaş bir dönüşüm gerçekleşir. Bir gün fark edersin ki, seni yoran düşünceler biraz hafiflemiş, seni kıran hatıralar biraz solmuştur. İşte o an anlarsın: toprağın altında uzun zamandır büyüyen bir filiz vardı. Ve şimdi, sessizce yüzeye çıkmaya hazırlanıyordur.
İnsan kalbi de bazen böyle bir tohuma benzer. Hayatın yükü ağır geldiğinde umutlarımız toprağın derinlerine gömülmüş gibi hissedebiliriz. Hayal kırıklıkları, kayıplar ve yarım kalmış hikâyeler kalbin üstüne ince bir sis gibi çöker. Ama umut, doğanın en inatçı çiçeğidir. Bir gün beklenmedik bir anda, küçük bir ışık belirir. Belki bir dostun söylediği bir cümlede, belki bir kitabın satırlarında, belki de sessiz bir sabahın dinginliğinde… İnsan kalbi yavaşça yeniden nefes almaya başlar. Ve o an fark ederiz ki, hiçbir umut tamamen kaybolmaz. Sadece doğru zamanı bekler. Bazen kırıldığımız yerler, içimizde yeni bir kapının açıldığı yerlerdir. Bir çatlak oluşmadan ışık içeri giremez; insan kalbi de çoğu zaman en çok incindiği yerden büyümeyi öğrenir. Bir zamanlar bizi acıtan hatıralar, yıllar sonra geriye dönüp baktığımızda içimizde bir bilgelik bırakır; çünkü her kırılma, insanın kendini biraz daha tanıdığı bir eşiktir. Ve her eşik, yeni bir başlangıcın habercisi olabilir. İşte bu yüzden bazı ışıklar en karanlık anlarda görünür. Çünkü karanlık, ışığın fark edilmesini sağlar.
Çoğu zaman baharı sadece dışarıda açan çiçeklerle ilişkilendiririz. Oysa bahar bundan çok daha derin bir şeydir. Bahar, bir insanın yeniden inanma cesaretidir. Yeniden deneme kararıdır. Kalbin kapısını tekrar hayata açabilmektir. Bahar bazen büyük değişimlerle değil, küçük kararlarla gelir. Bir sabah daha umutlu uyanmakla, bir hayali tekrar düşünmekle, bir kırgınlığı geride bırakmakla… Hayatın dönüşü çoğu zaman böyle küçük anlarda başlar. Çünkü büyük değişimler çoğu zaman sessiz başlangıçların sonucudur. Bir düşünce, bir niyet, küçük bir adım… Zamanla bunların hepsi birleşir ve insanın hayatında yeni bir mevsim başlatır. Bir gün yürürken asfaltın arasından çıkan küçücük bir çiçek görürsün. Kimse ona yol göstermemiştir, kimse onun için toprağı hazırlamamıştır. Ama o yine de büyümüştür. İşte o an doğa sana sessizce bir şey hatırlatır: hayat her zaman bir yol bulur. Belki bahar tam da budur. Büyük mucizeler değil, küçük uyanışlar… Kalbin içinde yavaşça büyüyen bir cesaret.
Doğa her yıl aynı hikâyeyi anlatır ama biz her seferinde onu yeniden öğreniriz. Ağaçların yeniden yeşermesi, çiçeklerin açması ve günlerin uzaması bize tek bir şeyi hatırlatır: hayat her zaman yeniden başlama ihtimalini içinde taşır. Kışın uzun geceleri, toprağın sessizliği ve ağaçların çıplak dalları ilk bakışta durgunluk gibi görünür; oysa bütün bu sessizlik, yaklaşan bir dönüşümün habercisidir. Çünkü doğa hiçbir zaman gerçekten durmaz; sadece sabırla, görünmeden yenilenir. Belki bugün hâlâ kışın içindesin. Belki bazı yollar henüz aydınlanmadı. Ama unutma ki, toprağın altında sabırla bekleyen bir bahar vardır. Ve bazen insanın yapması gereken tek şey, o baharın kendi içinde uyanmasına izin vermektir. Gerçek bahar dışarıdan gelmez; gerçek bahar, insanın içinde yeniden umut etmeye cesaret ettiği anda başlar.
İnsan hayatı da bundan farklı değildir. Bazen içimizde uzun bir kış yaşarız. Yorulduğumuz, kırıldığımız, hatta umudu biraz kaybettiğimizi sandığımız zamanlar olur. Ama tıpkı toprağın altındaki tohum gibi, kalbin derinlerinde sessizce büyüyen bir güç vardır. O güç bazen sabırdır, bazen yeniden deneme cesareti, bazen de sadece hayata yeniden bakma isteği. Bir gün fark ederiz ki, bizi karanlıkta bıraktığını sandığımız o dönemler aslında bizi hazırlıyormuş. İçimizde yeni bir anlayış, yeni bir güç, yeni bir umut büyüyormuş. Ve bir sabah, tıpkı toprağın yüzüne çıkan o küçük filiz gibi, içimizde de yeni bir başlangıç belirir. Belki baharın en büyük sırrı da budur: yeniden doğmak için kusursuz bir an beklemek gerekmez. Hayat zaten sürekli yeniden başlamanın yollarını arar. Bazen bir düşüncede, bazen küçük bir kararda, bazen de sadece içimizdeki sessiz bir kabullenişte. Çünkü bahar sadece doğanın değil, insan ruhunun da mevsimidir. Ve bazen insanın yapması gereken tek şey, içindeki o sessiz uyanışı fark etmektir. O zaman anlarsın: bahar aslında dışarıdan gelmez. Bahar, insanın içinde yeniden umut etmeye başladığı anda doğar. 🌿🌸
Photo
All week, you saw fragments. This is where they came from. https://sushuman.gumroad.com/l/stillhuman-original
Text
Pain only passes through me; it is not flowing toward me.
Emotions are visitors, not permanent residents.
痛苦只是轻轻地流经我，并非流向我
When emotions arise,
you only need to keep reminding yourself:
“Pain is only gently passing through me，All feelings stay only for a short while.”
If your heart does not cling to them,
they will simply flow away.
But if you care too much,
the pain will remain where it is.
Learn to be a free-spirited person.
None of us are slaves to our emotions.
Not caring too much about emotions does not mean suppressing them.
A healthier way is usually:
• Awareness: Notice that you are feeling sad, angry, or anxious.
• Acceptance: Allow the feeling to exist instead of blaming yourself.
• Non-attachment: Do not let emotions completely control your behavior or judgment.
• Keep moving forward: Bring your attention back to your life, studies, or work.
Do not react to every emotion, and do not analyze it endlessly.
Remember that emotions are like the weather they will pass.
Simply remind yourself to shift your attention and return to your goals.
Please love yourself and take good care of yourself.
No matter what happens, the people who truly love you will continue to love you.
Those who love you will not drain your emotions or exhaust your energy.
Pls remember this: no matter what happens, you are always the one carrying everything yourself.
That’s why you are the strongest person in your own life！！
So love yourself.！！
This is for someone who is deeply trapped in painful emotions.🐈⬛😗
I truly believe you will get through this difficult time. 🤞🏻😉🤞🏻
Text
Being a plushie is silly sometimes. I keep crying over reading a title ‘anthem for all lost toys’. Like, thats for me. Im a lost toy that anthem is for me. And then I start sobbing again.
Text
Some of us rest in
Quiet, dark and lonely
Places. The lucky ones try
To live in beds with someone
They love, over and over again..
Convinced that being alone
Is depravity, unjustifiable.
Simply forgetting, they
Arrived once before!
Alone, quiet in dark places.
- Venus.
Text
Algo ha cambiado…
¿Será que tu amor no es el mismo? ¿Será que estoy cometiendo el mismo error de antes? ¿Será que tengo que arrastrarme de nuevo?
Me asusta sentirme como antes lo hacía, llenar el vaso para los dos y que solo tú bebas de él.
Me siento confundida por este amor tan inmenso que siento por ti, dime que hacer.
Háblame, reclámame y ámame por favor, dime qué es lo que quieres de mí.
Lo que quieras te lo daré, vida mía, soy tuya y desearía que fueras mío.
- Perper.
Photo
En la penumbra del cuarto, solo quedó el eco del aliento suspendido y el reflejo de dos sombras que ya no se tocan. El amor, una ventana rota por dentro, llora cristales que no sanan.
📷 Photo: T Leish
Text
Reflexively Property
First Chapter: Begins
Spelling errors
Walk around school
Nyx: How did you meet the other
Luna: They just show up
Luna: How about we start with Lilith
Luna: They show up when I was a baby
Luna: Then Eva show up after people make fun of me
Luna: After that Ava show up when I was drawing
Luna: Next Aiko show up when I start to hyper focused on Pokemon
Luna: Not longer after Sandra show up when I start acting like mother to my friend
Young Luna: be careful
Luna: Then Jaylyn show after my great grandma died
Luna: After that Frank show up when my mother left me
Luna: Last you show up when I start hate me body
Luna: Do have more questions Nyx
Nyx: No I am leaving
Nyx disappear
Go different room
Jaylyn: Eva want to see you
Nyx: Shit
Eva: Hi Nyx
Nyx: Hi Eva
Eva: We need finish the deal
Eva: Sit down
Nyx: Ok
Eva: You just need to sign
Deal said
I help you in return you serve me you can leave after 7 years
Nyx sign the paper
Then she get a spades on cheek
Eva: thank you
Nyx leaves Eva room
The End
Next chapter: Keep going
I use Google translate
Propiedad Reflexiva
Uso el Traductor de Google.
Caminar por la escuela
Nyx: ¿Cómo conociste a las demás?
Luna: Simplemente aparecieron.
Luna: ¿Qué tal si empezamos con Lilith?
Luna: Aparecieron cuando era bebé.
Luna: Luego apareció Eva después de que se burlaran de mí.
Luna: Después apareció Ava cuando estaba dibujando.
Luna: Luego apareció Aiko cuando empecé a obsesionarme con Pokémon.
Luna: Poco después apareció Sandra cuando empecé a comportarme como una madre con mi amiga.
Luna joven: Ten cuidado.
Luna: Luego apareció Jaylyn, después de que murió mi bisabuela.
Luna: Después de eso apareció Frank, cuando mi madre me abandonó.
Luna: Y por último apareciste tú, cuando empecé a odiar mi propio cuerpo.
Luna: ¿Tienes más preguntas, Nyx?
Nyx: No, ya me voy.
Nyx desaparece.
Va a otra habitación.
Jaylyn: Eva quiere verte.
Nyx: Mierda.
Eva: Hola, Nyx.
Nyx: Hola, Eva.
Eva: Tenemos que cerrar el trato. Eva: Siéntate. Nyx: De acuerdo.
Eva: Solo tienes que firmar.
—Trato hecho —dijo.
—Yo te ayudo; a cambio, tú me sirves. Podrás marcharte después de siete años.
Nyx firmó el documento.
Entonces, le apareció una marca de picas en la mejilla.
Eva: Gracias. Nyx salió de la habitación de Eva.
Fin.
Siguiente capítulo: Sigue adelante
Please read the rules
Post by @princeluna1214 · 9 images
Por favor lea las reglas
1. Haz fanart de personajes de cómics.
2. No hagas fanart NSFW de personajes menores de edad.
3. No hagas parejas de personajes menores de edad.
4. Puedes hacer parejas de Frank, Sandra, Lilith, Jaylyn y Eva.
5. Por favor, sé amable conmigo y con los demás.
6. No robes mi arte.
Ya terminé el primer capítulo. Será en papel, no en formato digital. Planeo hacer algunos videos de Reflexively Property. Este cómic se basará en mi vida y mis problemas de salud mental. La idea surgió después de ver videos de Sander Sides y PetPyves en YouTube. En el futuro, tal vez agregue más reglas o las modifique.
Text
I need semana santa break so fucking bad i can’t take it anymore i hate being in class bc i hate being around ppl not for the class, i just can’t focus on anything i can’t even read in peace, in the library and just ugh, i hate noise, i hate being with ppl for 6 hours i hate the fact that i can’t be invisible, i can’t be somewhere else without loud ppl, not even in the fucking bathrooms ughhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
