Hayatın ortasında akan bir trafik var sanki ben o kavşağın en tepesinde duruyorum
Geçip giden her arabanın kendimce nereye gideceğini biliyorum arabalara bakıyorum tanıdık ve aşina yğzler tüm şöforler
Ben dedim diye mi oluyor bilmiyorum odaklanıp baktığım bir araba var kaza yapacak diyorum izliyorum kavşaktan kaybolana kadar
Sonra bir araba daha görüyorum onu da izliyorum
Belki yolun sonunda kaza yapıyor ;kaza yapar dediğim araba.ama bilmediğim şekilde tahmin edemediğim iekilde
Sonra başka bir araba daha
Döngü devam ediyor
Sonra farkediyorum aslında hep aynı markanın aynı mpdelini takip ettiğimi bu döngü diyorum sonra ailemin o arabalara binmiş olduğunu ve inmeyecek olduğunu farkediyorum
Kavşakta öylece izliyorum
Sonra gerçek bir kaza oluyor hiç ansızın hiç beklenmedik
Mesela yol çöküyor
O zaman bir önemi kalmıyor hangi arabayı takip ettiğimin
Arabalara binmeme kararı alıyorum kavşakta bir bırıya sarılıp
Kaviağın tam ortasındaki tepe lambası olan bir direğe
En tepeye çıkıyorum
Burdan bakmak daha korkutucu geliyor
Aşağı düşsem de araba çarpacak araba sürsem de
Küçücük çocuklar ehliyetsiz sürüyorlar arabayı
Kalbim sıkışıyor ağlayamıuorum
Sen bunun suçlusu değilsin
Sen bu trafiği kontrol edemezsin diyorum
Ama çıktığım direkten inmeyi de bilmiyorum bu sefer güneş yakıyor tepemi
Kalbim ağrıyor ellerim terliyor
Arabada olsam belki de kaza yapmayacaksın ve geçip gideceksin diyor içimdeki ses
İhtimaller beynimde yarattıklarım
Ama baktıkça söylediğim kötü senaryo beni kaplıyor herkes iyi olsun diyorum her yere koşmak istiyorum gücüm olmayınca direğe çıkmak daha kolay geliyor
Bakacak olursan görmüş olsam da hiçbir ihtimali durduramıyorum .
Sevmeye o kadar korkuyorum ki kendi arabamı bile ..
Bugün kuzenim ırmak henüz 18!yaşında babası terminal dönem onunla konuşurkne o kavşak metaforu beni ele geçirdi
Ve o direkten inemiyorum
